"Saat 03:28
Bir korku filmi sahnesiymiş hissi vererek "tak!" efektiyle karanlıkta açılı p parlayan gözler.
Gecenin bu alakasız saatindeki uyanışımın korkuyla yakın ya da uzak bir bağlantısı yok ama...
Aksine benimki aşırı dozda yüklendiğim heyecanın biyolojik saatimi her gece tam da bu zamanlara kurmasının doğurduğu bir sonuç...

Gözlerimi açtıktan sonra, bana saniyenin onda biriymiş gibi gelen bir süre zarfı içinde kendimi o beyaz ekrana bakarken bulmam çok anormal değilmiş demek ki o an...

Kağıda döküldüğünde onlarca sayfayı doldurabilecek kadar çok kelimeyi yine aynı saniyenin geriye kalan dokuz parçasından birinde okuyup bitirmemi de açıklanabilir bir durum olarak kabul etmişim...

Hatta o kelimeleri içercesine okuduğum sırada kalbim göğsümden fırlayı p ekrana yapışsa ona bile hayret etmezdim eminim -ki bunun olacağına gerçekten inandığım anlar da olmuştu-..."

Bu yazını devamını getiremiyorum.
Yaklaşık 6 aydır deniyorum olmuyor. Önüme açı p alternatif bir devam şekli bulmayı aklımdan geçirdiğimde ne düşüncelerim üzerinde bir hakimiyetim kalıyor ne de kelimelerim. Sadece bu heyecanı anlatabildim(?) ve bu da çok zor olmuştu hatırlıyorum...
Mesela çok mutluyken ya da bütün hayeller yıkılmışken, her iki durumda da çok çaresiz hissedebilir ya insan kendini, onun gibi -fazlasıyla mutluluk veya hayal kırıklığı içermemesine rağmen bahsi geçen durumun. Sadece kalmak. Yazabildiğim kısımları okumak, ardından belki bir tebessümle ama daha çok şaşkın bir ifadeyle duraklamak aniden ve duraklama halinin devam edip gitmesi, bir gün yine "tak" diyerek daha "net" zamanlara uyanana dek...
En anlatılabilir haliyle...